Subskrypcja:Posty Komentarze

Obiekty sakralne

  • Kościół Najświętszego Serca Jezusa

    Kościół Najświętszego Serca Jezusa

    Zbudowany w latach 1978-88. Projektantem jest Aleksander Holas, a głównym budowniczym a zarazem pierwszym proboszczem był ks. kanonik Bogdan Elegańczyk. Przed kościołem znajduje się pomnik ks. Piotra Wawrzyniaka (proj. Krzysztof Jakubik) odsłonięty w 2000.  Historia kościoła i parafii nierozerwalnie związana jest z Odlewnią Żeliwa w Śremie, przy powstaniu której, w latach 1964-1968, opracowano plan budowy osiedla na ok. 15 tysięcy mieszkańców (os. Jeziorany). W 1959 ksiądz Arcybiskup Antoni Baraniak powierzył ks. Bogdanowi Elegańczykowi zadanie budowy kościoła. W roku 1976 dekretem księdza Arcybiskupa został utworzony ośrodek duszpasterski z kaplicą. W lutym 1977 została utworzona Parafia Najświętszego Serca Jezusa. Równocześnie rozpoczęły się prace budowlane kościoła projektu Aleksandra Holasa. Kościół jest dwukondygnacyjny, część dolną, obniżoną w stosunku do terenu, zajmuje tzw. dolny kościół, z mieszczącą się w nim Kaplicą Wieczystej Adoracji, zakrystia oraz centrum parafialne. Ołtarz główny został wykonany przez Ireneusza Daczkę z Leszna. 12 czerwca 1979 zostało dokonane przez ks. Arcybiskupa Jerzego Strobę poświęcenie dolnego kościoła, a także wmurowanie kamienia węgielnego, poświęconego przez Jana Pawła II. 24 grudnia 1982 została odprawiona w tym kościele pierwsza Msza Święta. W 1983 powstawały pierwsze ruchy katolickie. 20 kwietnia 1993 ks. Arcybiskup Jerzy Stroba dokonał konsekracji świątyni. 1 lutego 1999 zmarł ks. kanonik Bogdan Elegańczyk, pierwszy proboszcz Parafii Najświętszego Serca Jezusa w Śremie. W tym samym miesiącu urząd proboszcza parafii objął ks. kanonik Ryszard Adamczak. W 1999 powstało Centrum Parafialne im. bł. Edmunda Bojanowskiego po byłych salkach katechetycznych. 20 października 1999 została dokonana uroczysta Intronizacja Obrazu Matki Bożej Nieustającej Pomocy przez ks. Biskupa Grzegorza Balcerka. 24 października 1999 odbyło się uroczyste poświęcenie miejsca Wieczystej Adoracji w dolnym kościele. W 2000 kościół zgodnie z rozporządzeniem Penitencjarii Apostolskiej został wyznaczony jako kościół jubileuszowy. W lutym 2002 nad wejściem od strony os. Jeziorany został wykonany i wstawiony pierwszy witraż w kościele, projektu Grażyny Strykowskiej z Poznania, przedstawiający krzyż w połączeniu ze sceną Ostatniej Wieczerzy. Również przy ścianie południowej zostały wstawione witraże przedstawiające sceny Męki Pańskiej: Anioł wskazujący na krzyż, Pojmanie, Dźwiganie Krzyża, Śmierć na Krzyżu, Pieta i Złożenie do Grobu. W maju 2002 rozpoczęła się budowa kawiarenki Emaus i Auli im. Jana Pawła II. We wrześniu 2002 r. zamontowano pierwszy dzwon na kościelnej dzwonnicy – Święta Faustyna. 8 listopada 2005 ksiądz Arcybiskup Stanisław Gądecki dokonał poświęcenia dzwonu Jan Paweł II, na którym widnieje napis: Totus Tuus – Za 27 lat posługi Piotrowej, świadectwo życia i cierpienia – wdzięczni parafianie. Poświęcona została również w tym dniu Aula im. Jana Pawła II. Trzeci, ostatni dzwon – im. św. Rity – został zamontowany na wieży kościoła 9 sierpnia 2007. 24 grudnia 2008 ks. proboszcz Ryszard Adamczak został uhonorowany godnością kanonika gremialnego przez Metropolitę poznańskiego ks. bp. Stanisława Gądeckiego. Od 2008 trwa remont kościoła – wymieniono okna, podłogę, rozbudowano prezbiterium, zbudowano nowe miejsce na chór, powstała nowa droga krzyżowa oraz tajemnice różańcowe.


  • Kościół Najświętszej Marii Panny Wniebowziętej

    Kościół Najświętszej Marii Panny Wniebowziętej

    Późnogotycki kościół zwieńczony 62-metrową wieżą.  Dokładna data powstania kościoła nie jest znana, wiadomo jednak, że nie był on pierwszą świątynią w mieście. Obecny kościół farny wybudowano prawdopodobnie po powtórnej lokacji miasta (tym razem na prawym brzegu Warty), która miała miejsce w 1393. Na podstawie zachowanych źródeł wiadomo, że w 1421 mieszczanie ufundowali jeden z ołtarzy, w 1504 powstała jedna z kaplic, ufundowana przez cech rzeźników (obecnie zakrystia) a w XVI wieku dobudowano kilkukondygnacyjną wieżę zakończoną dwupoziomową, ośmioboczną latarnią i wczesnobarokową iglicą. W 1627 powstała druga kaplica z kryptą Chłapowskich i Raczyńskich pod posadzką. Później zasadnicza bryła kościoła pozostawała niezmieniona, zmianom ulegało jedynie jego wyposażenie, obecnie kościół ma wyposażenie barokowe i późniejsze. W nowszych czasach najważniejszą zmianą było zastąpienie dawnego XVIII-wiecznego ołtarza nowym w stylu późnego baroku, co nastąpiło w 1892. Do większych zmian w wyposażeniu wnętrza doszło również podczas przebudowy w 1950 i później, na skutek dostosowania prezbiterium do wymogów liturgii posoborowej (po II Soborze Watykańskim). Kościół farny w Śremie jest budowlą późnogotycką, orientowaną, murowaną z cegieł w układzie polskim z użyciem cegły glazurowanej. Jego długość wynosi 45 m, a szerokość 12 m. Jest kościołem jednonawowym, zakończonym od wschodniej strony prostokątnym prezbiterium o szerokości równej nawie. Po przeciwnej stronie budynku kościoła (od zachodu) przylega do niego wielokondygnacyjna prostokątna wieża o wysokości 62 m, dobudowana w XVI wieku, później nakryta wczesnobarokowym, miedzianym hełmem. Hełm w swojej głównej części składa się z dwupoziomowej, ośmiobocznej latarni z iglicą, kulą i krzyżem, która wieńczy murowaną część wieży. Na wieży zawieszone są trzy dzwony: świętych Michała, Dominika i Kazimierza, pochodzące z 1533, 1749 i 1957. Od strony północnej znajdują się późnogotyckie zakrystia i kaplica, a od strony południowej dodatkowe wejście do kościoła, przebite dopiero w latach 50. XX wieku (pierwotne wejście główne znajduje się pod wieżą). Cały budynek otoczony jest wielouskokowymi skarpami (przyporami), które wzmacniają jego mury. Od strony wschodniej zachował się widoczny szczyt późnogotycki – kilkukondygnacyjny, schodkowy, ozdobiony tynkowanymi płycinami w obramieniach z profilowanej cegły, okrągłymi przezroczami i sterczynami. W elewacji wschodniej znajdują się również dwie duże ostrołukowe blendy o dwuuskokowych ościeżach; środkowe okno pomiędzy nimi jest zbarokizowane. Elewacja zachodnia pierwotnie była ukształtowana w podobny sposób jak wschodnia, obecnie szczyt od strony zachodniej jest jednak niewidoczny, ponieważ został ukryty w wieży. W środkowym oknie od tej strony (obecnie zamurowanym) widać ślady laskowania. Okna od południa są przymurowane, z nowymi laskowaniami z cegły. W ścianie północnej widać dwie wnęki zamknięte łukami półpełnymi. Świątynia jest przykryta dachem dwuspadowym o jednej kalenicy; więźba dachowa nad prezbiterium jest późnogotycka, nad nawą barokowa. Cmentarz przy kościele kryje prochy wielu pokoleń śremian. Pośrodku znajduje się wspólna mogiła ofiar egzekucji z 1939 w Śremie i Zbrudzewie.


  • Zespół poklasztorny Franciszkanów

    Kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny

    Otoczony wysokim murem z dwoma barokowymi bramkami z 1770. Zespół powstał na przełomie XVII i XVIII wieku, składa się z kościoła pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Marii Panny i dawnego klasztoru Franciszkanów, otoczony jest zabytkowym murem z bogato zdobionymi sztukaterią bramami barokowymi z 1779 roku o monumentalnych, wypukłych i krągłych kształtach. W skład barokowego i rokokowego wyposażenia wchodzą: ołtarz główny z obrazem Adoracji Matki Boskiej z Dzieciątkiem przez dwóch franciszkanów z XVIII wieku, stalle w prezbiterium. Kondygnację kościoła tworzy 6 pilastrów, na nich spoczywa silnie wysunięty gzyms. Zabudowania klasztorne złożone są z trzech skrzydeł kryjących kwadratowy wirydarz. W krużganku znajduje się tablica poświęcona ojcu Hieronimowi Gruszeckiemu.


  • Kościół Świętego Ducha

    Kościół Świętego Ducha

    Późnogotycki kościół z 1614 roku, przebudowany został w 1840 gdy znalazł się w rękach protestantów. Wnętrze kościoła pochodzi z okresu przebudowy z charakterystycznymi balkonami dla zborów ewangelickich. W ołtarzu głównym duży manierystyczny krucyfiks z około 1630 roku.


  • Zespół poklasztorny Klarysek
    Składający się z barokowej kaplicy Matki Boskiej Wniebowziętej i poklasztornego budynku z XVIII wieku, w przeszłości na tym miejscu znajdowała się siedziba klasztoru franciszkanów sprowadzonych do miasta w 1261, następnie od 1623 żeńskiego zakonu klarysek, a od 1855 zakonu jezuitów, obecnie znajduje się w nim Zakład Opiekuńczo-Leczniczy dla kobiet.

  • Kościół bł. Michała Kozala

    Kościół bł. Michała Kozala

    Parafia powstała w 1995 po otrzymaniu przez Parafię Najświętszej Marii Panny Wniebowziętej terenu przy ul. Malczewskiego 2 na Helenkach w ramach rekompensaty za dobra zajęte w okresie powojennym. Głównym inicjatorem powstania parafii na Helenkach był zaś ks.kan. Bogdan Elegańczyk. On też rozpoczął wraz z mianowanym przez ks. Arcybiskupa ks. Pawłem Książkiewiczem – rektorem a potem pierwszym proboszczem – prace adaptacyjne istniejących budynków do celów sakralnych i mieszkaniowych. Ks. Abp. Jerzy Stroba dekretem z dnia 23 czerwca 1995 ustanowił z dniem 1 lipca 1995 Ośrodek Duszpasterski pod wezwaniem Błogosławionego Michała Kozala, natomiast Ks. Abp. Juliusz Paetz 16 czerwca 1998 ustanowił parafię pod wezwaniem Błogosławionego Michała Kozala Biskupa i Męczennika. Od 29 sierpnia 1999 roku nowym proboszczem został ks. Andrzej Zieliński. Od maja 2004 rozpoczęto budowę nowego kościoła.


  • Kościół św. Jana z Dukli

    Kościół św. Jana z Dukli

    Powstał w zaadaptowanym budynku pochodzącym z przełomu XIX i XX wieku – dawniej ujeżdżalni. Po II wojnie światowej w budynku tym mieściła się sala widowiskowo-kinowa. Prace adaptacyjne trwały od 11 lutego do 30 czerwca 1998. 20 września 1998 Biskup Polowy WP gen. dyw. dr Sławoj Leszek Głódź dokonał aktu poświęcenia nowego kościoła.Jest to budynek wolnostojący, wzniesiony na rzucie wydłużonego prostokąta, nakryty wysokim dwuspadowym dachem z pięcioma szczytami nakrytymi osobnymi dwuspadowymi daszkami z naczółkami. Na jednym z pięciu szczytów zwieńczonych kulami zamontowano ażurowy krzyż kuty w metalu.Wnętrze świątyni było wielokrotnie przebudowywane. Dla celów kultowych przywrócono otwory okienne półkoliste, zrekonstruowano pilastry dzielące ściany boczne, ozdobiono sztukaterią łączącą ściany z sufitem. Całkowitej przebudowie uległo prezbiterium urządzone na dawnej scenie widowiskowej, między innymi umieszczono w nim kolumny zwieńczone złoconymi kapitelami, nadając bardziej sakralny charakter temu miejscu. Bardzo interesująco rozwiązano ścianę głównego ołtarza. Umieszczono dużych rozmiarów krzyż z orłem oplatającym stopy Chrystusa oraz patrona parafii św. Jana z Dukli – przedstawionego w postawie adoracyjnej, a także złocony napis „Bóg – Honor – Ojczyzna”. Wystrój prezbiterium projektował ks. Zbigniew Starczewski, autorem rzeźb jest Olgierd Sołtys z Tarnowa.


Autor: Piotr Szalony
Źródła:

  1. Piotr Szalony i in., Śrem. (http://pl.wikipedia.org/wiki/Śrem)
  2. Piotr Szalony, Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Śremie. (http://pl.wikipedia.org/wiki/Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Śremie)
  3. Andrzej Matras i in., Kościół Najświętszej Marii Panny Wniebowziętej w Śremie. (http://pl.wikipedia.org/wiki/Kościół Najświętszej Marii Panny Wniebowziętej w Śremie)
  4. http://www.srem.ordynariat.opoka.org.pl/
© 2009 Wiadomości Śremskie · Subskrybuj:WpisyKomentarze · Realizacja: WebSun