Subskrypcja:Posty Komentarze

Miejscowości B-K

Błażejewo

Według danych z 2006, miejscowość zamieszkiwało 160 osób.

Wieś położona w pagórkowatej okolicy, 5 km na wschód od Dolska przy drodze powiatowej nr 4080 z Dolska do Książa Wielkopolskiego przez Włościejewice i Włościejewki.

Pierwsze wiadomości o wsi w dokumentach pojawiły się w 1343 r. pod nazwą Plozeevo. W 1391 wymieniony został Dzierżysław z Błożejewa. Po Błażejewskich na początku XVII wieku właścicielami zostają Kołuccy. W 1673 nastąpiło przekazanie Błażejewa kongregacji Filipinów z Głogówka spod Gostynia.

Zabytkiem wsi prawnie chronionym jest drewniany kościół św. Jakuba z 1675, ufundowany przez ks. Stanisława Grudowicza, założyciela oratorium św. Filipa Neri na Świętej Górze, w stylu barokowym, o konstrukcji zrębowej, oszalowany, jednonawowy o podstawie krzyża z dobudowaną zakrystią osłaniająca zewnętrzną ścianą prezbiterium od strony północno-wschodniej. Od nawy głównej odchodzą dwie kaplice boczne. Ołtarz główny pochodzi z 1646 ze starego kościoła na Świętej Górze, w nim znajduje się obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem Świętogórska Róża Duchowna, który jest kopią obrazu z sanktuarium. Nad nim widnieje obraz przedstawiający stygmatyzację św. Franciszka. Po bokach znajdują się figury św. Stanisława i św. Wojciecha z II połowy XV wieku. W predelli na wysokości tabernakulum są dwa obrazy św. Piotra i Pawła z 1600 roku. W kapliczkach bocznych umieszczone są obrazy, w lewej św. Jakuba Starszego Apostoła, a w prawej św. Józefa. W tylnej części chór, gdzie były umieszczone małe organy, które uległy zniszczeniu w czasie kasaty oratorian z Świętej Góry w Gostyniu w latach 1876-1918. Na przecięciu nawy i kaplic typowo barokowa wieża z hełmem zakończona latarnią o wysokości 18 m . Cały kościół ma zaledwie 15 m długości, przy szerokości nawy 4,5 m. Szerokość z kaplicami bocznymi to 9 m. Wystrój świątyni o charakterze ludowym, o czym świadczą malowidła na ścianach oraz droga krzyżowa malowana na szkle. W otoczeniu kościoła stoją rzeźby świętych wykonane przez Benedykta Włodarczaka z Masłowa i Czesława Ptaka oraz głazy narzutowe, na jednym z nich tablica z 1989 upamiętniająca poległych żołnierzy i harcerzy podczas II wojny światowej. Przed plebanią znajduje się kapliczka z XVIII wieku.

Do lokalnych zabytków należy zespół dworski z dworem z końca XIX wieku, spichrzem z 1880 i parkiem, w którym znajduje się lipa drobnolistna o obwodzie 590 cm. W okolicy zespołu są trzy czworaki z przełomu XIX i XX wieku.


Brzednia

Leśniczówka położona w pobliżu Lubiatówka. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1294, była wówczas własnością arcybiskupstwa gnieźnieńskiego.


Brześnica

Według danych z 2006, miejscowość zamieszkiwało 110 osób.

Wieś położona 4,8 km na południowy wschód od Dolska, na obszarze wzniesień morenowych, nad kanałem Obry, przy drodze powiatowej nr 4091 do Lipówki.

W 1398 pojawiła się pierwsza wzmianka o wsi. Należała wówczas do Wojciecha z Brześnicy. Kolejnymi właścicielami byli Brześniccy, Czaccy, biskupi poznańscy, Nieświatowscy i Zakrzewscy. Od 1840 do II wojny światowej Brześnica należała do hrabiego Franciszka Żółtowskiego.

Zabytkiem wsi prawnie chronionym jest park krajobrazowy o powierzchni 5,5 ha z XVIII wieku, w nim m.in. 5 dębów szypułkowych o obwodach 365-670 cm.

Pozostałymi atrakcjami wsi są:

  • Dwór z z końca XVII wieku, przebudowany w XIX wieku i 1910.
  • Spichlerz znajdujący się w zespole folwarcznym z 1788 z łamanym dachem polskim oraz czworaki i sześcioraki z 1881-1884.
  • Figura św. Wawrzyńca z XVIII wieku.
  • Głazy narzutowe - pomniki przyrody: gnejs o obwodzie 1080 cm i wysokości 130 cm, piaskowiec kwarcytowy o obwodzie 1330 cm i wysokości 116 cm oraz granit pegmatytowy o obwodzie 1490 cm i wysokości 135 cm. Głazy są jednymi z większych w Wielkopolsce.
  • Dęby szypułkowe – pomniki przyrody: przy drodze do Lipówki o obwodzie do 600 cm oraz przy drodze do leśnictwa Orliniec o obwodach 550-720 cm.

Drzonek

Według danych z 2006, miejscowość zamieszkiwało 310 osób.

Wieś położona 6 km na północ od Dolska nad brzegiem Jeziora Grzymisławskiego, przy drodze wojewódzkiej nr 434 (Łubowo - Śrem- Dolsk - Rawicz). We wsi znajdują się skrzyżowania z drogami powiatowymi:

  • 4070 z Kadzewa do Konarskie przez Wieszczyczyn.
  • 4078 do Dobczyna przez Rusocin.

W 1279 wieś była ośrodkiem opola. Lokacja wsi na prawie średzkim została dokonana w 1292 przez sołtysa Zachariasza. Z 1777 pochodzi ostatnia notacja kościoła św. Katarzyny wybudowanego w XIII wieku. Atrakcją turystyczną wsi jest kapliczka znajdująca się na polu zwanym cmentarzem, pamiątka po kościele św. Katarzyny. Wzdłuż głównej drogi znajdują się przebudowana rządówka i trzy czworaki z końca XIX wieku.


Gajewo

Wieś położona 5 km na południowy wschód od Dolska przy drodze wojewódzkiej nr 437 z Dolska do Borku Wielkopolskiego. Obok wsi znajduje się skrzyżowanie z drogą powiatową nr 4093 do Mszczyczyna.

Gajewo od XV wieku było folwarkiem wchodzącym w skład majątku w Mszczyczynie.


Świątki przydrożne

Gawrony

Według danych z 2006, miejscowość zamieszkiwało 70 osób.

Wieś położona na północ od Dolska przy drodze powiatowej nr 4075 z Nochówka do Międzychodu.


Kadzyń

Wieś położona 3,2 km na wschód od Dolska przy drodze powiatowej nr 4080 z Dolska do Książa Wielkopolskiego przez Błażejewo i Włościejewki. We wsi znajduje się skrzyżowanie z drogą powiatową nr 4085 z Nowieczka do Księginek.

W XVIII wieku Kadzyń był jeszcze samodzielną wsią, wymienianą już w 1398 jako Kadzen. W 1725 właścicielem Kadzynia zastał Bogusław Bojanowski. Jego syn Aleksander w 1766 nabył jezioro Ostrowieczno, a w 1781 wieś o tej nazwie. Wtedy zapewne połączył oba majatki i Kadzeń został folwarkiem należącym do Ostrowieczna.  Od 1868 wieś była w rękach niemieckich.


Kotowo

Według danych z 2006, miejscowość zamieszkiwało 180 osób.

Wieś jest położona 2 km na północ od Dolska, niedaleko drogi wojewódzkiej nr 434.


Księginki

Według danych z 2006, miejscowość zamieszkiwało 300 osób.

Wieś położona 3 km na południe od Dolska przy drodze wojewódzkiej nr 434. We wsi znajduje się skrzyżowanie z drogą powiatową nr 4085 do Nowieczka przez Ostrowieczno.

W dokumentach wieś pojawiła się w 1210. Wówczas książę Władysław Odonic przekazał Księginki klasztorowi Cystersów. We wsi znajduje się głaz narzutowy o obwodzie 780 cm będący pomnikiem przyrody oraz pozostałości cmentarza ewangelickiego.


Autor: Piotr Szalony; Treści znajdują się również w artykułach Polskiej Wikipedii na licencji Creative Commons.

© 2011 Wiadomości Śremskie · Subskrybuj:WpisyKomentarze · Realizacja: WebSun